Tarihte yeri kalmayan annelerimiz...

Öncelikle hayırlı geceler iftarda ne yapsam sahurda ne etsem derdindeki annelerimiz. Ramazan dolayısıyla orucun başından beri evdeyim. Kitap okuyorum çoğunlukla. Boş vaktimi ise televizyon izlemekle geçiriyorum. Bazen.
Bu yazımı da tam bu noktaya parmak basmak için yazdım. Ne mi o nokta. Kadınlarımız. Eskiden diye başlıyacağım ya saçmalama gene, eski eskide kaldı diyecekler. Yok efendim. Hazır tarihimizi unutturmaya çalışıyorlarken bir de ben tarih diyeyim.
Hanım kelimesinin nereden geldiğini bilen bilir. O hanımlar ne hanımlarmış ne hatunlarmış okuyun araştırın. Yeri gelince anne yeri gelince baba, devlet başkanı, savaşçı, kahraman...  Nene Hatun'u bildiniz mi? O beşikte yatan bebesini bırakmıştı da bu bebe anasız büyür ama vatansız yaşayamaz, demişti. O tarih şuuru, o kuvay-i milliye ruhu...şimdi mi? Sadece ev hanımı.  Vay be! Nerede kaldı, Kızımız devlet kursun oğlumuz ordu olsun, sözü? Şimdinin anneleriyle mi? Analar başımızın tacı, ilk öğretmenlerimiz. Bugün analarımızı televizyonla bir nevi psikolojik savaşla köreltiyorlar. Cahilleştiriyorlar. Sen otur yemeğini yap diyorlar. Siyaset, yönetim, iş bizim işimiz diyorlar.
Sabah dini sohbetler, pembe diziler. Öğle gelinle kaynana gelinim mutfakta, analar ve kızları, yemekli çorbalı yemek programları, yemek tarifleri. Akşam okumayan bi kızın zengin kocaya varıp evinin hanımı olması veyahut kocası tarafından şiddet gòren bir kadını başka bi herifin kahramanca kurtarması. Diğeri kahramanlık masalları.
Tarihi televizyondan değil okuyarak öğrenin. Kendinizi kendiniz geliştirin. Zamanınız bol. Kimsenin size rehberlik etmesini beklemeyin. Önce okuyun sonra tartışın. Sizi böyle robotlaştırmalarına izin vermeyin. Dininizi de kendiniz öğrenin tarihinizi de.
Mankurtlaşmak çağımızın en korkunç hastalığı. Aytmatov'a saygı ile... esen kalın!
23.05.10/00:30|fk