Zihnimin deli gibi çalıştığı bir süreçteyim. Kafam yanıyor. Öfkem o kadar fazla ki hani Tufan çıksa kendi çevremde girdap oluştururum. Tanrının dileklerime karşılık vermediğini düşünmeye başladığımdan beri toleransım da azaldı. Bir tarafım bana ne derken bir tarafım kurtarıcı benmişim gibi davranıyor. Tufanda geri kalması gerekenleri kurguluyorum kaç kuşak Yafes’e kadar? Tanrı bilir. Kökü kuruyasıca genlerime Ebu Cehil’in eli kurusun dercesine lanet okuyorum. Bu boku bir yerlerde birileri yedi de kim. Şimdi hangi kuşağa gideyim? Tufandan sonrası artık eminim.
Tanrının işine de karışır oldum. İsyanımın boyutu asilik sınırında. Putları İbrahim devirdi, İshak’ın soyundan gelmiyor mu bozguncular. İbrahim’in ateşi savrulurken göğe.. Yusuf neden 40 yıl sürgündeydi günahı neydi? İyi olmak ceza mı gerektiriyordu? Günahı işleyenden bana ne acıyı ben çekiyorsam. Züleyha işlerken günahı zindana niye ben atılıyorum? İyi şeylerin esamesi okunmazken kötülüğün acısını hala ben çekiyorum.
Kurban Bayramı yakında. İsmail’in günahı neydi de boyun eğdi göğe? Koç geldiyse İsmail mi erdi murada? Eyyüb’ün suçu neydi dağlandı bedeni? Neyin cezasıydı ne için çekti onca acıyı? Her devrin acısı başka başka, örnekleri benzer. Bizim destanlarımızda hep kahramanlar anlatılır devirdiği ayıyla, aygırla, dev ile, Tepegöz ile. Acıyı vurgulamaz bile bizim destanlar, yaşanmamış sayar. Bu yüzden acıyı yok saymamız sanırım. Atalarımıza çaktığımız gizli selam. Halbuki zindanda oğlunun etini yedirdikleri Burla Hatun acıya talip miydi? Obasında yapayalnız bırakılan Yesuge’nin yetimi çekmedi mi onca acıyı? Yavuz ölmedi mi Şirpençe’den? Kürşad kaybetmedi mi erlerini Çin Sarayında? Acıyla yoğrulan hamurumuz Çanakkale’de Sakarya toprağında karılmadı mı? Yedi düvel kılıç sesine, ok ıslığına, silah ve top sesine şahit olmadı mı asırlar boyu? Yoldaşımız at ile ne enginler aştık ne düzlükler geçtik.. sonuç mu biz de çok acı çektik Tanrı huzurunda. Tanrıya yakın. Ama ölmedik. Öldürmeyen acı güçlendirdi. Acı varsa yaşadığımızı bildik. Çivi çiviyi söker dedik. İyi bok yedik. En güçlü biziz he en yenilmez. Sırtında onca yük varken acıya kafa göz giren bir neslin emanetini sırtlamış eşşek gibi taşıyorum. Kimin umurunda. Altı günde yaratılan alemin yedinci katına ermek için mi? Ahh kalın kafalı ben. İnsan sevdiğine götürdüğünü sayar mı tasavvufi ahlakı ile çok düşündüm. Al o ipte koptu kopacak. Sicim bağlarım kimin elinde? Rengi ne şu herkesin bileğindeki kırmızı ipte mi? Kaderimi yazamam ama sevmeli miyim adım gibi… kızgın, yorgun ve öfkeliyim.
Kimseyi kimseye emanet etmeden her bayram mezarının taşına bakıp söylendiğim babam, hatayı nerede yaptım? Nerede büyünün başı? İki gündür nem yüklü kara göğüne bakıp yazdığım yazılarımı acıyla selamlıyorum. Esen kalın artık uyanması gereken yaşayan ölüler. Göğünüz yağmurlu, toprağınız bol olsun.
23.05.26/16:38|fk
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder